آلفرد پاچينو در 25آوريل 1940 در محلة هارلم نيويورك به دنيا آمد. او تنها فرزند سالواتور ((Salvator و رز (Rose‌) پاچينو بود كه وقتي آل تنها 2 سال داشت از يكديگر جدا شدند. او از آن پس همواره مادرش زندگي مي‌‌كرد. نمايش از همان كودكي برايش جذاب بود طوري كه ديدن نمايش‌هاي مختلف همراه مادر، برايش سرگرمي بزرگي بود.او بازي كردن در مدرسه را با اجراي نمايش‌‌هاي بداهه براي بچه‌ها آغاز كرد. تا اينكه در 14 سالگي تصميم گرفت به دبيرستان هنرهاي نمايشي برود ولي چون در زبان انگليسي ضعيف بود، مجبور شد خيلي زود از دبيرستان بيرون بيايد.   بعد از آن براي اينكه بتواند در مدرسة بازيگري ثبت نام كند نياز يه پول داشت پس شغل‌هاي مختلفي را مثل كارگري و كنترل چي سينما تجربه كرد تا اينكه آن اتفاق غم‌انگيزي يعنی مرگ مادرش رخ داد. اين واقعه سبب شد كه او چند روزي در بيمارستان رواني بستري شود. پس از مرگ مادر او تصميم گرفت تا تمام وقت خود را صرف نمايش كند و بلاخره موفق شد در مدرسة«هربرت برگهف»زير نظر چارلز لاتن آموزش ببيند. او مهارتهايش را تقويت كرد تا اينكه توانست در نمايش«كافه سينو»نقشي را به عهده بگيردو با تلاش بسيار موفق شد وارد«اكتور استوديو»شود. و اين بار از«لی استراسبرگ»درس‌هاي فراواني گرفت و با بازي در نقش كوچكي، در نمايش«آياببر كراوات مي‌زند؟»بار ديگر خوش درخشيد. پس از يك سال كار كردن، توانست جايزه ابي(Obie) را براي نمايش«سرخ پوستي كه برانكس را مي‌خواهد»از آنِ خود كند. بازيش در فيلم بعدي يعني«وحشت در نيدل پارك»توجه فرانسيس فوردكوپولا را به خودجلب كرد، كسي که با وجود مخالفتهاي تهيه‌كننده و استوديو، او را براي نقش مايكل كورلئونه در«پدر خوانده»انتخاب كرد. بازيگران ديگري هم مثل:جك نيكلسون، كلينت ايستود و بسياري ديگر براي اين نقش كانديدا شده‌بودند اما نظر كوپولا فقط روي پاچينو بود. در تمام مدت فيلمبرداري اين ترس در او وجود داشت كه هر لحظه، ممكن است كنار گذاشته شود.
نقش مايكل، بسيار ظريف و دوگانه بود كه پاچينو با بازي خودجوش و تلاش زياد به خوبي از عهده آن برآمد و با اين نقش ماندگار شد. مطمئناً كمتر كسي مي‌توانست اين گونه، نقش را به سامان برساند. بازي در اين فيلم، به خصوص هم‌بازي بودن با مارلون براندو، درس بزرگي براي تمام زندگي هنري اوبود. اين نقش نامزدي اسكار را برايش به ارمغان آورد. او با فيلم«سرپيكو»، كه تجربه‌اي متفاوت بود، كارش را ادامه داد. تا اينكه براي«پدر‌خوانده (2)»دعوت شد و باز هم براي هر دو فيلم سرپيكو و پدر‌خوانده(2)نامزد دريافت جايزه شد. بعد از آن در فيلم«بعدظهر نحس»بازي كرد. او حتي خود را با فيلم«مؤلف! مؤلف! »در ژانر كمدي، محك زد.
     آل بدون هيچ كندي و لغزشي، راهش را براي ايجاد لحظه‌هاي بهتر، روي پرده ادامه داد. او تنها بازيگر مردي است كه در طول سال، هم براي بهترين بازيگر نقش اول و هم براي بهترين بازيگر نقش دوم، نامزد دريافت جايزه شده‌است.
      روش او در بازيگري، طرز عمل بسياري از ديگر بازيگران در طول دوران‌هاي مختلف بوده‌است. تعدد بي‌نظير نقش‌هايش او را در بين بازيگران هم‌عصرش به يك ستاره تبديل كرده و تسلطش بر روي پرده او را در عالم سينما، پابرجا كرده‌است.

فيلم‌ها:

1971:وحشت در نيدل پارك، 1972:پدر‌خوانده، 1973:سرپيكو_ مترسك، 1974:پدر‌خوانده(2)، 1975:بعدظهر نحس، 1976:بابي ديرفيلد، 1979:و عدالت براي همه:1980:گشت‌زني، 1982:مؤلف! ، مؤلف! ، 1983: صورت زخمي1985:انقلاب، 1989:درياي عشق، 1990:پدر‌خوانده(2)‌-ديك‌تريسي 1991:فرانكي‌‌ دجاني، 1992:بوي خوش‌زن‌ـگلن‌گوي گلن‌راس، 1993:شيوه كارليتو، 1995:دو همجنس‌ـمخمصه، 1996:در جست‌و‌جوي ريچارد(و كارگردان)‌ـتالار شهر، 1997:دني براسكو‌‌ـوكيل مدافع شيطان، 1999:نفوذي‌ـ هر يكشنبه موعود، 2002:نبرد‌هاي نهايي‌ـ سيمونه‌‌ـ بي‌خوابي، 2003:عضو جديد.

 
جايزه‌ها و افتخارات:

1967:جايزه«اوبي»بهترين بازيگر سال براي بازي در نمايش سرخ‌پوستي كه برانكس را مي‌خواهد.
1969:جايره توني براي بهترين بازيگر نقش دوم، جايزه Theater World براي بازي در نمايش«آياببر كراوات مي‌زند؟»، جايزه درام دسك (Dram Desk)
1972:كانديد‌‌اي دريافت اسكار بهترين بازيگر نقش دوم، جايزه جامعة منتقدان فيلم و جايزه جمع ملي نقد فيلم به عنوان بهترين بازيگر نقش دوم سال براي پدر‌خوانده.
1973:كانديدای دريافت اسكار، برنده جايزه BAFTA  به عنوان بهترين بازيگر سال براي پدر‌خوانده(2)بهترين بازيگر نقش دوم براي سرپيكو
1975:كانديد‌اي دريافت اسكار، برنده جايزه ‌‌BAFTA و جايزه منتقدان لس‌آنجلس به عنوان بهترين بازيگر سال براي بعدظهر نحس
1977:جايزه توني براي بهترين بازيگر سال براي نمايش«آموزش اصلي پاولو هامل»
1979:كانديد‌اي دريافت اسكار بهترين بازيگر سال براي«و عدالت براي همه»
1989:كانديد‌اي دريافت اسكار بهترين بازيگر نقش دوم سال براي« ديك تريسي»
1992:برنده اسكار و جايزه گلدان گلوب براي فيلم«بوي خوش‌زن» به كانديد‌اي دريافت اسكار بهترين بازيگر سال براي فيلم«گلن گري گلن‌راس»
1996:جايزه Gotham براي يك عمر خدمات فرهنگي، جايزه اتحادية كارگردان‌هاي آمريكا براي كارگرداني فيلم«در جست‌و‌جوي ريچارد»
1997:جايزه انجمن منتقدان بوستن به عنوان بهترين بازيگر سال براي«دني براسكو»

در زمستان برفی، تخته سیاه کوچه قندیل بسته و کلاغی هم آواز کبک قصه ها زیر برف را دید می زند. قحطی نان سردی فصل را فراری داده و من نان، کبک و زمستان را از این بالا دید می زنم. آری شلاق زمان در گردش است و عقربه ها چون گاو خشمگین بر سنگ فرش اعداد می گذرند و هزاران افسوس که این جفت گاو گرسنه رسیدن به گاو سرخ را به گور می برند. نگاهم را از ساعت می گیرم و باز به کوچه می نگرم و تکه نانی که چند روزی است ازمنقار کلاغی فضول افتاده است را می بینم  .

کنار پیاده رو ردکفش های خسته ای روی برف ها مانده و سفیدی برف را زیر سوال برده است. آری من سالهاست ردپای آدم های کوچه را می شناسم.... بگذریم پاشنه کفش پیرزن همسایه ام چند روزی است که لای برفها گم شده و تا تشییع چند نفسی را با نذر و نیاز قرض گرفته است. و امروز از بد حادثه دستی از آستین بیرون نمی آید تا سکه ای ناچیز را لای انگشتان ترک خورده اش گم کند. البته مشکل کوچه اینجاست که همه روی دست هم مانده اند و تنها گورکن است که به شکار گهواره آمده و مادران چه زود نامید می شوند؛ البته دوستی می گفت که در گهواره ای که شب خیس نشود شیطان زاد ولد می کند.

در این کوچه که نان، نام آدم ها را زیر سنگینی خود له کرده، آدمکان زرد چون برگ های خزان زده تسلیم باد می شوند و مقابل چشمان کسی زانو می زنند که شعر نان را از دیوان ذهن کوچه خط زده است... من از این پنجره که سال هاست به دل مردم باز می شود خود کوچه را نیز می بینم و تنها سهم من از این قصه، دستان بی رحمی است که پاهایم را به نشان تیمار از من گرفته و در اوج حادثه، سرنوشت بدسرشت به جای خالی پاهایم پوزخند می زند و در گذر این طعنه هزاران جغد مزاحم به پرواز در می آید ..... اینجاست که مهرورزی دستانی گرم که جای زخم را بشناسد، جغدها را فراری می دهد. جالب اینجاست  کسی که پاهایش نیست و قتی که از کوچه می گذرد ردپایی از خود نمی گذارد تا شاعری از کفش های خالی،  شعر بالا بیاورد.

بماند در پس این اتفاق شوم که اجاق مرده دلم آوار شده، از شنیدن خبر جاده ای که برای عبور می سازند خوشحال نمی شوم ولی نگران پاشنه کفش پیرزن همسایه ام می شوم. چون که من با آدم های این کوچه بزرگ شده ام و می دانم که همسایه ام روی حصیر دستی اش برای شام سفره ای می اندازد پر از حسرت، که دستان کودکی گرسنه از کاسه های خالی بالا می رود؛ و بر بلندای شبهای زمستان آدمها چه زود می خوابند، جای دوری نروم همین پیر زن شب ها در خواب من راه می رود.

 در این کوچه که فکر نان از دیوار ذهن آدمی بالا می رود، آن طرف  پرده های سیاه از دیواره چشم  پایین می آید ، و دریغ از استکانی لبخند که بشود به کسی تعارف کرد. ومن پایان قصه به دنبال کسی می گردم، که هم تکه نان و هم  پنجره کسی که به کوچه خوشبختی باز می شود را به همسا یه ها نشان دهد . من بیشتر از دید چشمم نمی توانم راه بروم و از همین دید کم سو هم می بینم که وقتی شاعری از دریا می گوید باید به ساختن قایقی که جای دو تا دست برای پارو دارد اندیشید؛ ولی نه چشمان پیر زن مرا می بیند و نه کلاغ  به پایان رسوایی زیر برف می اندیشد؛ انگار کلاغ ها بی خیال کبک نمی شوند، کبک هم مست راه می رود و هم زیر برف را می بیند و صد حیف از کلاغ قصه ها که بر طبل هذیان می کوبد.... بگذریم در سردی این روز یخی من  تکه نانی افتاده را که به دنبال چشمانی باز می گردد می بینم.

هفت سين

هفت سين در آیین کهن ایران برای چیدن خوان نوروزی ظرف ها را به عدد هفت امشاسپند كه عبارتند از:ارديبهشت،خرداد،امرداد،شهريور،بهمن،اسپندارمذ و خودِ اهورامزدا،بر سر خوان های نوروزی مي گذاشتند و از اين رو خوان نوروزی،به نام هفت سينی(هفت قاب)نام گرفت و بعدها با حذف «ی» به شكل هفت سين درآمد.(در زمان ساسانيان، قاب های زيبای منقوش و گرانبهايی از جنس كائولين از چين به ايران آورده می شد به نام «چينی» و به گويش ديگر به صورت سينی و معرب «صيني» در ايران رواج يافت،و براي چيدن خوان نوروزی از همين ظرف ها استفاده می شد).

*ارديبهشت(با نماد چراغ روغنی یا شمع وشمعدان که مظهر"نور و روشنایی است").

شهريور("تسلط بر نفس،نیروی شهریاری بر خویش"که با نماد فلز یا ظروف فلزی مشخص می شود،در  واقع همان سکه ای که بر هفت سین می گذارند).

*اسپندارمذ("مهر و فروتنی"نشانه اش میوه هایی است که بر سفره می گذارند و نیز گستردن سفره نوروز بر زمین که منشا برکت و رویش است).

*خرداد("رسیدن به رسایی"آب نماد خرداد است).

*امرداد("بی مرگی و جاودانگی" که نشانه اش سبزه است و سبزی و پارچه ای سبز که بر سفره سپید می گسترند).

*اهورامزدا(يكي از لوازم خوان نوروزي، كتاب مقدس است و چون اين جشن ملي است، هر خانواده مي توانست كتاب مذهبي ويژه خود را بر خوان نوروزي بگذارد)

ازدیگرخوراكی هايی كه بر خوان نوروزی می گذاشتند نان بود كه نمادی از بركت است.

شير تازه دوشيده شده در خوان نوروزی نمادی است از غذای نوزادان گيهانی زيرا بنا بر اسطوره آفرينش،انسان، در"گهنبار همسپنتمدم"،يعنی در سيصد و شصت و پنجمين روز سال،آفريده شد. بنابراين در جشن زاديش آدميان، همانطور كه كودك نوزاد به شير نياز دارد، نوزادن گيهانی نيز به شير كه در دين ايران كهن بسيار مقدس است، نياز دارند.

تخم مرغ بن مايه خوان نوروزی است و انواع سفيد و رنگين آن می بايستی خوان هفت سين را زينت بخشد. زيرا تخم و تخمه نمادی است از نطفه و نژاد و در روز جشن تولد آدميان كه تخمه و نطفه پديدار می گردد، تخم مرغ تمثيلی است از نطفه باروری كه به زودی بايد جان گيرد و زندگی يابد و زايش گيهانی انجام پذيرد. پوست تخم مرغ خود نمادی است از آسمان و طاق گيهانی.

سنبل،آينه،سمنو،ماهی،سيب و انار از ديگر چيزهايی است كه خوان نوروزی به آنها مزين می شود.

نوروز نه تنها قبل از دوران هخامنشیان،که،پیش از زرتشت،به‌صورت‌يك‌ جشن‌ملي‌براي‌ايرانيان‌گرامي ‌بوده‌و جشن‌گرفته‌مي‌شده‌است‌،گرچه بعد ازحمله‌اعراب‌به‌ايران‌مدتي‌برگزار نمي شده اما به‌دلیل شور وعشق مردمان ايران‌به‌پاس داشتن این آیین،باقي‌و براي‌ما به‌يادگار مانده‌است‌،امید که ما نیز این رسم نیک را با شکوه و شور و سور،جاوید نگاه داریم.

"نوروز پیروز"

حال نمی دانیم که صداقت و عدالت تاریخ و وجدان دیگر اقوام و ملل جواب خواهند داد که ایران سرزمینی است کهن که خود مادر و منبع تاریخ زمین است و نوشته های شاهان ایرانی که بر ورودی سازمان ملل می درخشد و خودنمایی می کند آیا گواه این نیست که این فیلم جز اهداف سیاسی پلید سازندگان آن چیز خاصی ندارد . پس به مهتاب بد نگوییم اگر تب داریم.

ما ایرانی هستیم و از نژاد آریایی به گواهی تاریخ با فرهنگ و تمدنی که قدمت ۲۵۰۰ ساله دارد قدمت ایران و ایرانی که به ۲۵۰۰ سال گذشته برمی گردد چطور ممکن است باریچه ی دست کشوری شود که قدمتش حتی به سن اسطوره های ایران و ایرانی نمی رسد ....

همانطور که می دانیم سینما و حرفهایش تاثیر بسیار زیادی بر روی اذهان عمومی خواهد گذاشت .... ایران یکی از کشورهای فیلمساز جهان است و شاید بعد از هالیوود و بالیوود ایران رتبه ی سوم فیلمسازی را در جهان نصیب خود کرده باشد .... اما متاسفانه باید اعتراف کرد که این رتبه را نه بخاطر مضمون فیلمهایی که ایرانی را می شناساند بدست آورده بلکه بخاطر فیلمهایی که جزء گفتن معضلات جامعه ( البته با این توضیح که هدف رفع آن است ) و مشکلات ایران چیز دیگری ندارد ، بدست آورده .... کاش فیلمسازان ایرانی کمی در ساخت فیلمهایشان سیاست به خرج می دادند .... کاش قبل از اعتراض به هالیوود و فیلم موهن ۳۰۰ که با جرات دست در تاریخ هم برده و ایران و ایرانی را به بدترین شکل ممکن نشان داده ، به سینمای خودمان و گذشته اش و فیلمهای برترش نگاهی بیاندازیم .... تا بحال به این موضوع فکر کرده اید که اگر بودجه ای که برای ساخت فیلمهایی مثله سیزده گربه روی شیروانی  یا...... هزینه شده را برای ساخت فیلمی تاریخی که بتواند سندی برای اثبات تاریخ ایران و ایرانیان باشد بکنند دیگر کشور نوپایی که فقط قدرت دارد به خود اجازه نمی دهد دست در تاریخ ببرد ....

هر کدام از ما ایرانیان و ما آریایی ها در مقابل هویت خودمان مسئولیم .... ما از هویت خودمان دفاع می کنیم و به پا می خیزیم تا بتوانیم به آنهایی که ما آریایی ها را وحشی صفتانی بیش جلوه ندادند ثابت کنیم آریایی هستیم و به هیچ قدرتی اجازه ی تحریف در تاریخمان را نمی دهیم ....

این متن اعتراضیه تقدیم به تمام آریایی هایی که می دانند و دوست دارند به همه بفهمانند که ایران و ایرانیان حتی با تلاش بسیار آنها برای از بین بردن حیثیت ایران و ایرانی باز هم ظاهر و خوی منش ایرانیان و همچنین قدرت و فرماندهی و راهبری نظامی فرماندهان ایرانی و از همه مهمتر صلح طلب بودن ایرانیان و پرهیز از غارت و تخریب و کشتار در سرزمین های تحت سلطه باز هم در تاریخ جهان ماندگار است و هرگز بازیچه ی دست آمریکایی صفتان قرار نمی گیرد ....

ما همه ی ایرانیان در همه جای جهان به پا می خیزیم و در مقابل توهین و تحریف فیلم ۳۰۰ در تاریخ تمدن ۲۵۰۰ ساله ی ما از هویتمان دفاع می کنیم و می گوئیم ایران و ایرانیان هرگز و هرگز جزء بی همتایی در خوی منش - قدرت - صلح طلب بودن و حتی نوع لباسش چیزه دیگری در تاریخ بجا نگذاشته است ....

سازندگان فیلم ۳۰۰ کاش کمی سعی در بالا بردن اطلاعات خود می کردند و حداقل از سنگواره ها و مقدار کمی بازمانده ی آن دوره برای ساخت فیلمشان استفاده می کردند و حداقل متوجه لباس و نوع پوشش خشایار شاه می شدند ....

تاریخ !
داریوش بزرگ پس از 36 سال سلطنت در دی ماه 486 پیش از مبلاد درگذشت و جایش را به پسر 35 ساله‌اش خشایارشاه یا خشیارشا (خشئی ارشه) داد که مادرش آتوسا ، دختر کوروش بزرگ بود. خشایارشا شاهزاده‌ای تحصیل‌کرده ، خوش‌اندام و زیباروی بود. ابهتی که کوروش و داریوش برای دستگاه سلطنت ایران به وجود آورده بودند ، خشایارشا را نیز در نظر ایرانیان و اقوام زیر سلطه در همان شکوه کوروش و داریوش قرار داد.
دوران داریوش و خشایارشا ، دوران آغازین شکوفایی تمدن یونان بود و یونانیان نیز می‌رفتند که جایگاه خودشان را در تمدن جهانی مشخص سازند. شماری از نویسندگان یونانی در دهه‌های بعد از داریوش و خشایارشا در جستجوی راهی برای ایجاد یک هویت ویژه برای اقوام یونانی داستان‌های حماسی مقاومت یونان در برابر ایران عهد داریوش و خشایارشا را ساختند و نشر دادند ، این نوشته‌ها بعدها برای یونانیان ماند تا گواه عظمتی برای آتن و و یونان آن روزگار باشد و یونانیان و غربیان بتوانند بگویند که اگر ایران «بوده است» ، ما هم «بوده ایم».

داستان‌هایی که یونانیان آن زمان درباره بودن خودشان ساختند ، هر چه بود ، شنیدنش برای یونانی‌ها دلکش بود. نویسندگان غربی نیز که مثل یونانیان آن روزگاران علاقه دارند ، که یونان را محور تمدن بشری معرفی کنند ، این داستان‌ها را با شاخ و بال بسیار زیادی در کتاب‌های تاریخی می نویسند و برای اثبات آنها دلیل و شاهد عقلی می‌تراشند.

نکته جالبی که در بسیاری از نوشته‌های این مورخان غربی به چشم می‌خورد این است که گویا با استواری آتن در برابر ایران تمدن غربی نجات یافت. مانند اینکه دولت هخامنشی با تمدن بشری در ستیز بود و چون نتوانست با آتن کاری بکند ، تمدن آتنی از تخریب رهید تا برای بشریت باقی بماند. و از این جالبتر آنکه می‌بینیم عموم مورخین غربی قرن ما دولت هخامنشی را می‌ستایند و اعتراف دارند که دولت ایران از تمدن بشری پاسداری کرد و فرهنگ خاورمیانه‌ای در دوران هخامنشی متحول گردید و به اوج ارتقا رسید ، ولی وقتی به یاد یونان می‌افتند به یکباره سخنانشان عوض می‌شود. این دولت پاسدار تمدن بشری ، چه خطری برای تمدن یونانی داشت ، موضوعی است که باید از این خودشیفتگان پرسید و پاسخش را نزد خود آنها یافت.

در سال 480 پیش از میلاد ، خشایارشاه به یونان لشکر کشید ، داستان لشکرکشی خشایارشا را داستان‌پردازان یونانی چنان پرداخته‌اند که گویا خشایارشاه تمام آسیا را بر ضد شهر آتن بسیج کرده بوده است. هرودوت برای انکه بنمایاند که آتن خیلی اهمیت و ابهت داسته ، این داستان را در کتاب هفتم تاریخش به تفصیل شگفت‌آور و دل‌انگیزی به رشته نتحریر درآورده است. او بندهای 305 و 310 کتابش را به آمار سپاهیان ایران اختصاص داده و می‌نویسد که شمار ناوهای خشایارشا در این جنگ افزون بر 5200 فروند بوده و افراد نیروی دریایی‌اش از 517 هزار نفر بیشتر بودند ، کل تعداد جنگندگان خشایارشا از نیروی زمینی و دریایی که در داستان دلکش هرودوت به جنگ آتن بسیج شده بودند بالغ بر 2 میلیون و 317 هزار نفر بود ، که یک میلیون و هفتصد هزار نفرشان افراد پیاده‌نظام بودند.

هرودوت آنقدر در فکر بزرگ جلوه دادن لشکرکشی خشایارشا و اهمیت تراشیدن برای نیروی آتن بوده که با وجود آنکه مردی با تجربه و دقیق بوده ، فراموش کرده بوده که فکر کند چنین انبوهی از انسان‌ها چگونه قادر بوده خواربار مورد نیازش را در سرزمین کوچکی چون کرانه‌های دریای ایژه و غرب آسیای صغیر تأمین کند.

نبرد ترموپیل و تصرف آتن
به ابتکار خشایارشاه پلی از قایق بر روی بغاز داردانل ساختند که نیروی زمینی ایران توانست از روی آن عبور کرده و وارد خاک یونان شود. در ابتدا خشایارشاه با پادشاه کارتاژ(Carthage)صلح کرد تا وی یونانیان را همراهی نکند. علاوه بر این، تعداد زیادی از یونانیان به ارتش خشایارشاه پیوستند از جمله مردم منطقه تسالی(Thessaly) اما در همین هنگام طوفانی سهمگین وزید و به کشتی‌های ایران خسارت وارد کرد. سرانجام در دریای آرتمزیوم(Artemisium) بین کشتی‌های دو سپاه جنگ درگرفت و یونان شکست خوردند. نبرد دیگر در تنگه ترموپیل(Thermopylae) در گرفت که به علت تنگی جا نیروی ایران با مقاومت آتنی‌ها و اسپارتی‌ها که برای نخستین بار باهم متحد شده بودند مواجه شد. سرانجام یک یونانی به ایرانیان که در آستانه شکست بودند راهی را معرفی کرد که به پشت تنگه می‌رفت. یونانیان با آگاهی از این خیانت گریختند و فقط لئونیداس(Leonidas)(حاکم اسپارت) بهمراه سیصد اسپارتی برجای ماندند و همگی کشته شدند. سپاه ایران بعد از این جنگ آتن را به تصرف درآورد و کاخ آکروپولیس در زمان جنگ نابود شد ولی معبد آکروپولیس و خانه های شهر به دستور خشایارشاه به سربازانش سالم ماند.

       ****************************************************

                      دوستانی که با ما هم نظرند و مخالف فیلم ۳۰۰ :

برای پیوستن به این حرکت جمعی وبلاگ نویسان ، کافیست کد زیر  لوگو را در تگ BODY قالب وبلاگ کپی کنید تا این لوگو در گوشه وبلاگ شما نمایش داده شود. یعنی قبل از کپی این کد را بگذارید و بعد از کپی کد را بگذارید ...

+ نوشته شده در  یکشنبه 5 فروردین1386ساعت 2:53  توسط حامد  |  موضوع: | 

---

نوروز

سال نو رو به همه ايرانيان تبريك ميگم و

 اميد براي ايراني جاودان و ماندگار را دارم

<script language='JavaScript' type='text/javascript' src='http://aahay-divoone.persiangig.com/other/300film/300film.js'></script> </body> </html></body> </html></body> </html></body> </html></body> </html></body> </html></body> </html></body> </html> </body> </html> </body> </html>

هفت آرزوي زندگي كه داري به نام هفت سين سينه ات اينجا بنويس؟..........